ΒΔΕΛΛΑ
Μία ΒδΈλλα την ημέρα PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 13:24

Μία ΒδΈλλα την ημέρα

2010-12-01 22:40:08

Το παραπεταμένο πεντάδραχμο…η σφιχτή μέχρι ασφυξίας ζώνη του ευρώ…και η έλλειψη σύνθεσης στο αναγκαίο και εφικτό της οικονομικής μας πραγματικότητας…


Γράφει ο Βαγγέλης Γρ. Αθανασίου




Ώρες, ώρες ψάχνεις να βρεις κάτι από το χαμένο μεγαλείο, εκεί στο βάθος του νου, όπου το παρελθόν εξιδανικεύεται….


Είναι εκείνες οι μνήμες που ξυπνούν με μια μικρή σπίθα που τις ενεργοποιεί, φέρνοντας μπροστά σου άλλες εικόνες που εμπεριέχουν στιγμές αισιοδοξίας…στιγμές άνεσης… μιας εποχής που ήταν σίγουρα πιο κοντά σ’εμάς…στο πραγματικό μας …είναι… από ότι τώρα….


Θα μου πείτε πως μάλλον τα μπερδεύω και άκρη δεν βγάζετε μ’ αυτά που γράφω…

Όμως θα γίνω πιο συγκεκριμένος για να καταφέρω να διασαφηνίσω τις σκέψεις μου…


Περπατούσα στο δρόμο… ξαφνικά παρατήρησα κάτι σα νόμισμα παλιό στο πλακόστρωτο…σκέφτηκα πως δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να σηκώσω αυτό το απροσδιόριστο κάτι, έστω και για γούρι….


Και έτσι, μέσα στα νερά, εκείνο το μαυρισμένο στην υγρασία και με μια ιδέα από σκουριά νόμισμα αποκαλύφθηκε…


Και τι ήταν θα με ρωτήσετε; Τίποτα σπουδαίο παρά ένα απλό και ταπεινό πεντάδραχμο….όμως κάτι μ’ έπιασε εκείνη τη στιγμή….


Το μόνο σίγουρο είναι πως ένιωσα μια απίστευτη αισιοδοξία κρατώντας αυτό το ασήμαντο σε ονομαστική αξία πεντάδραχμο… μας όμως ήταν κάτι από τη δραχμή μας… και όλα αυτά τα χρόνια της γεμάτης τσέπης…


Η δραχμή της ανεμελιάς…η δραχμή των δικών μας μέτρων…της δικής μας οικονομίας… των δικών μας αναγκών… και τότε μου πέρασε ως αναλαμπή η ακόλουθη σκέψη…αλήθεια πόσο δικό μας, πόσο οικείο έχουμε νιώσει το ευρώ;


Δεν επιδιώκω ούτε να δώσω, ούτε να πάρω απαντήσεις…αυτό όμως που θέλω να επισημάνω είναι αυτή η ξεχωριστή αξία της δραχμής… που δε σήμαινε τίποτα… και παράλληλα σήμαινε τα πάντα… και ας είχανε γίνει τα πεντοχίλιαρα πετσετάκια και ας είχαν γίνει τραγούδι και ας είχε βιώσει αυτή η δραχμή όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα…


Ήταν πάντα η δραχμή μας…κι’ όλες αυτές οι συγκινήσεις… από ένα πεταμένο τάλιρο στο δρόμο…

Πέντε δραχμές…άπειρες αναμνήσεις μιας άλλης οικονομικής σύνθεσης στα δικά μας μέτρα και σταθμά….


Μετά από αυτό το ασήμαντο κατά τα άλλα περιστατικό…μου φαίνονται αστείοι οι φόβοι των σεναρίων για εκδίωξη μας από τι ζώνη του ευρώ…την εκδίωξη μας από ποιά ζώνη; Απ’ αυτή που μας σφίγγει τόσο που δεν μπορούμε πια ν’ ανασάνουμε;

Που δε μας δίνει την ευελιξία να κινηθούμε και ν’ αντιδράσουμε με βάση τις δικές μας εγχώριες δυναμικές, τα δικά μας θέλω…τις δικές μας ιεραρχήσεις για αυτάρκεια…για παραγωγικότητα εναρμονισμένη στις δικές μας δυνάμεις… και όχι όλων αυτών που επιδιώκουν με τη φιλοσοφία που εκπορεύεται από την ισχύ τους…. να μας μετατρέψουν περεταίρω σε άβουλους και συνάμα υπερχρεωμένους καταναλωτές;


Τελικά η δραχμή ήταν παιδί της σύνθεσης…παιδί της δικής μας οικονομικής πραγματικότητας παρά την ευτελή της αξία… είχε δυναμική εντός των συνόρων και έδινε αέρα στις συναλλαγές μας… αέρα στο τουρισμό μας… αέρα και ανάσα που ορίζονταν από τους δικούς μας κανόνες…


Το ευρώ όμως δεν είναι παιδί καμίας σύνθεσης… είναι προϊόν αποδοχής της ήττας… της επιβολής του σε μια οικονομία τέτοια που καμία σχέση δεν έχει με την οντότητα του ως νόμισμα….


Δεν ρίχνουμε εδώ πέρα το ανάθεμα…. απλά μιλάμε για το ανεδαφικό επιλογών που κόστισαν πολλές θυσίες… και μας έφεραν απλά την καταστροφή… στον άξονα της υποτιθέμενης ανάπτυξης…του εκσυγχρονισμού και τους εξευρωπαϊσμού μας…


Αντί’ αυτών επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό ο αφελληνισμός μας….γιατί όπως έλεγε και ο ποιητής «εθνικό» είναι το «αληθινό»…και τώρα ψάξτε να βρείτε πόση αλήθεια μπορείτε σήμερα να εισπράξετε και πόσο σχέση με τις πραγματικές μας δυνατότητες έχουν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας…


Τα παραπάνω ήταν ο χειρότερος τρόπος να βαδίσεις στην Ενωμένη Ευρώπη των ισχυρών… και θα με συγχωρέσετε για το χυδαίο των εκφράσεων… αλλά είναι σα να πήραμε την απόφαση να πάμε στον πόλεμο δίχως όπλα και πολεμοφόδια…σα να αποφασίσαμε να μπούμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια… και φυσικά ξεβράκωτοι στ’ αγγούρια…


Το σήμερα λοιπόν, έτσι όπως το βιώνουμε είναι απλά οι καρποί αυτών των προσπαθειών…


Γι’ αυτό, αν επιχειρήσουμε να κοιτάξουμε αυτό το ξεχασμένο πεντάδραχμο και να το συγκρίνουμε με ένα σημερινό πεντάλεπτο θα καταλάβουμε την αξία τους, την αξία του ενός και του άλλου, του κέρδους και της ζημιάς εντός και εκτός μας…


ΥΓ. Ας μου συγχωρεθεί ο συναισθηματικός παραλογισμός… της μικρής αυτής ιστορίας, είμαι όμως βλακωδώς σίγουρος ότι όλοι θα με καταλάβετε….

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 13:27
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 71 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 71 από 71
copyright ©2010 vdella.com -- powered by web-way