ΒΔΕΛΛΑ
Φορτίσεις... Σαν σήμερα PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 21:06

 

2011-01-24 21:55:29

 

 

Φορτίσεις

 

Σαν σήμερα…

 

Στις 21 Ιανουαρίου 1830* υπογράφτηκε υπογράφηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο αναγνωριζόταν η πλήρης ανεξαρτησία της Ελλάδας και καθορίζονταν τα σύνορά της (η γραμμή Αχελώου-Σπερχειού, ενώ από τα νησιά επιδικάζονται η Εύβοια, οι Σποράδες και οι Κυκλάδες.).

 

Το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου όριζε: «H Ελλάς θέλει σχηματίσει έν Κράτος ανεξάρτητον, και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια, πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».

 

H πανηγυρική αυτή διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας συνιστούσε διπλωματική πράξη ιδρυτική του ελληνικού κράτους. H διεθνής αναγνώριση του ελληνικού κράτους σήμαινε έναρξη της υπάρξεώς του από την άποψη της διεθνούς κοινωνίας. H πρόοδος σχετικά με τους αντίστοιχους ορισμούς του Πρωτοκόλλου της 10-22 Μαρτίου 1829 ήταν μεγάλη και είχε σπουδαιότητα κρίσιμη. Αντίθετα οι ορισμοί του Πρωτοκόλλου για τα σύνορα του ελληνικού κράτους ήταν πολύ δυσμενέστεροι για την Ελλάδα:

 

H συνοριακή γραμμή του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου κρατούσε έξω από το έδαφος της Ελλάδας μεγάλο τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Ως αντάλλαγμα προς την Πύλη για την οδυνηρή θυσία της πλήρους ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, έγινε περικοπή της νέας γραμμής στη Δυτική Ελλάδα και ολόκληρη η περιοχή πέρα από τον Αχελώο επανήλθε στην εξουσία του σουλτάνου. Οι διατάξεις του Πρωτοκόλλου επίσης αποσκοπούσαν στο να ικανοποιηθεί η επιθυμία των Άγγλων αποικιοκρατών για κατοχύρωση των Ιονίων νήσων από τον κίνδυνο, τον απότοκο της κυριαρχίας των Ελλήνων στη γειτονική Ακαρνανία. Mε τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η γειτνίαση των δυτικών επαρχιών της Aιτωλοακαρνανίας με τη Λευκάδα, που, όπως και τα υπόλοιπα Eπτάνησα, βρισκόταν υπό αγγλική κυριαρχία.

 

Aπό την άλλη δίνονταν στο ελληνικό κράτος, πέραν των Kυκλάδων και της Πελοποννήσου, οι Σποράδες και η Eύβοια.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Πρωτοκόλλου, «η ελληνική Κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική κατά τάξιν πρωτοτοκίας». Το ίδιο άρθρο παρείχε στις τρεις δυνάμεις το δικαίωμα της εκλογής του προσώπου του βασιλέα της Ελλάδας χωρίς καθόλου να έχει ερωτηθεί ο ελληνικός λαός.

 

«Ηγεμών Άρχων της Ελλάδος» ορίστηκε ο Λεοπόλδος του Σαξ-Κόμπουργκ (αργότερα έγινε βασιλιάς του Βελγίου), ο οποίος όμως παραιτήθηκε του θρόνου.

 

H εκπλήρωση του αρχικά διακηρυγμένου σκοπού της επεμβάσεως των τριών συμμάχων στον ελληνοτουρκικό αγώνα εξαίρεται και στο «Συμπέρασμα» του Πρωτοκόλλου όπου «αι τρεις Δυνάμεις συγχαίρουν αλλήλας» για το «κλείσιμο» του ελληνικού ζητήματος. Πράγματι, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία έβλεπαν σε αυτό το Πρωτόκολλο την οριστική διευθέτηση ενός ενοχλητικού ζητήματος. Οι Έλληνες, αντίθετα, έβλεπαν σε αυτό την απαρχή του ελεύθερου πολιτικού βίου του έθνους. Το νέο κράτος, αν και περιείχε λιγότερο από το ένα τρίτο των Ελλήνων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την εποχή που ξέσπασε ο Αγώνας, ωστόσο αναγνωριζόταν επίσημα στη διεθνή κοινωνία.

 

Η ελληνική Επανάσταση είχε τελειώσει και άρχιζε να υφίσταται επίσημα στη διεθνή κοινότητα το ελληνικό κράτος… επειδή εκτός των άλλων από κάπου έπρεπε να εισπράξουν και τα δανεικά!!!

 

Από την επανάσταση του 1821, δηλαδή πριν την σύσταση του, το ελληνικό κράτος βρίσκεται χρεωμένο στις Μεγάλες Δυνάμεις. Το 1824 η Ελλάδα συνάπτει το πρώτο δάνειο αξίας 800.000 στερλινών από το φιλικά προσκείμενο αγγλικό βασίλειο. Στα ταμεία του πρώιμου κρατιδίου φτάνουν όμως μόνο 308.000 στερλίνες, τα υπόλοιπα ήταν τραπεζικά έξοδα και έξοδα κίνησης της αποστολής από την Αγγλία!

 

Ακολούθησε ακόμη ένα δάνειο της τάξης των 2.000.000 στερλινών, εκ των οποίων κατέληξαν στα ελληνικά ταμεία μόλις 190.000! Από τις 1.100.000 στερλίνες θα κρατηθούν διάφορα ποσά για τόκους, έξοδα, μεσιτικά και προηγούμενα δάνεια συνολικού ύψους 529.000 στερλινών.

 

Το 1827 ήλθε η πρώτη ουσιαστική πτώχευση λόγω αδυναμίας καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δανείων του 1824 και 1825.

 

Δύο χρόνια αργότερα το κράτος εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον Καποδίστρια.

 

Στη συνέχεια βέβαια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας».

 

Τα υπόλοιπα χρήματα (12,5εκ.)δόθηκαν για την εξαγορά της Αττικής, της Εύβοιας και της Φθιώτιδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ άλλο ένα μεγάλο ποσοστό του δανείου δικαιολογήθηκε ως έξοδα συντήρησης βαυαρικών στρατευμάτων στο ελληνικό κρατίδιο!

 

Αμέσως μετά … ξαναπτωχεύσαμε, ελήφθησαν τα πρώτα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα…(…και αποκτήσαμε Σύνταγμα)!

 

Αργότερα…ο Χαρίλαος Τρικούπης προσπαθεί να αναμορφώσει τον δημοσιονομικό και διοικητικό οργανισμό της χώρας οραματιζόμενος τη μεγάλη ανάπτυξη και την εκβιομηχάνιση. Με νέο δανεισμό φτιάχνει και το γνωστό σιδηροδρομικό δίκτυο που... απολαμβάνουμε έως σήμερα. Τη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου δεν πρόλαβε.

 

Το 1885 ο Χ. Τρικούπης χάνει τις εκλογές από τον Δηλιγιάννη, ο οποίος δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα τεράστια δάνεια κι έτσι το 1892 ξανακερδίζει τις εκλογές ο Τρικούπης, που δεν κατάφερε με τη σειρά του να συνάψει νέο εξωτερικό δάνειο και παραιτείται.

 

Η κυβέρνηση Ράλλη - Σωτηρόπουλου που τον αντικαθιστά δεν καταφέρνει να βγει από την κρίση και ξαναπαραδίδει στον Τρικούπη. Ο εξωτερικός δανεισμός της Ελλάδας έχει φτάσει 585,4 εκατομμύρια φράγκα.

 

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, (σαν χτες!), ο πρωθυπουργός της χώρας Χαρίλαος Τρικούπης στην κατάμεστη μεγάλη αίθουσα του κοινοβουλίου (στη σημερινή Παλιά Βουλή) αναφώνησε την ιστορική φράση “Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν”.

 

Ο Τρικούπης υποχρεώθηκε ουσιαστικά σε χρεοκοπία λόγω του πολύ υψηλού δημοσίου χρέους, για την εξυπηρέτηση του οποίου επεβλήθη ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (Δ.Ο.Ε.) - έτσι έλεγαν τότε το Δ.Ν.Τ. Οικονομική «βοήθεια» με παραχώρηση του δικαιώματος να κάνουν κουμάντο οι ξένοι στην Ελλάδα... έλεγχος ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι το 1978!!!

 

Επρόκειτο για ένα σχέδιο διάσωσης των πιστωτών και ουχί της χώρας, με νέο εγγυημένο δάνειο 151,3 εκατομμυρίων φράγκων, εξασφαλίζοντας πρώτα απ' όλα στους ομολογιούχους την τακτική είσπραξη των τοκοχρεολυσίων. Προέβλεπε τον έλεγχο των δημόσιων προσόδων και την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, την αποζημίωση με 99 εκατομμύρια φράγκα της Τουρκίας και την κάλυψη των 22,5 εκατ. φράγκων του ελλείμματος και των 31,4 εκατ. του κρατικού χρέους.

 

 

 

Και από τότε η ιστορία συνεχίζεται... και επαναλαμβάνεται… και ως γνωστόν όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται… πρόκειται περί φάρσας ή τραγωδίας!

 

Β.

 

* Ως ημερομηνία μεταγενέστερα αναφέρεται και η 3η Φεβρουαρίου 1830. Η διαφορά προκύπτει επειδή η Ελληνική Πολιτεία εφάρμοσε το Γρηγοριανό ημερολόγιο το έτος 1923. Η επομένη της 15-2-1923 ονομάσθηκε 1-3-1923.

 
Φορτίσεις... Ρατσισμός είναι... PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 21:06

 

2011-01-17 22:14:04

 

 

Ρατσισμός είναι…

 

«Τοσούτον δ' απολέλοιπεν η πόλις ημών περί τό φρονείν καί λέγειν τούς άλλους ανθρώπους, ώσθ' οι ταύτης μαθηταί τών άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καί τό τών Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι τού γένους, αλλά τής διανοίας δοκείν είναι, καί μάλλον Έλληνας καλείσθαι τούς τής παιδεύσεως τής ημετέρας ή τούς τής κοινής φύσεως μετέχοντας.", έγραφε ο Ισοκράτης.

 

Αν μέχρι τώρα πιστεύατε ότι η μικρή μας κοινωνία είναι ανεκτική απέναντι στο διαφορετικό και ελάχιστα ρατσιστική, ξανασκεφτείτε το.

 

Ρατσισμός είναι να θεωρούμε κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων ως κατώτερη ή ακόμη και άξια περιφρόνησης, λόγω της φυλετικής ή εθνικής τους καταγωγής.

 

Ρατσισμός είναι οποιαδήποτε στάση, συμπεριφορά ή πεποίθηση που στρέφεται εναντίον κάποιας κοινωνικής ομάδας λόγω της εθνικότητας, της φυλής του φύλου, του χρώματος των μελών της, ή ακόμα και των σεξουαλικών επιλογών της. Παραδείγματα ρατσισμού είναι η βία, τα στερεοτυπικά ανέκδοτα και η μη παροχή εργασίας σε κάποιον λόγω της κοινωνικής του ομάδας. Πολλές ρατσιστικές συμπεριφορές, όπως τα ανέκδοτα, περνάνε απαρατήρητα και πολλές φορές δεν θεωρείται καν ότι περιέχουν ρατσιστικά στοιχεία.

 

Ρατσισμός σημαίνει καχυποψία, ακόμα και περιφρόνηση, απέναντι στα πρόσωπα που έχουν φυσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά διαφορετικά από τα δικά μας

 

Ρατσισμός είναι ένα φαινόμενο που χιλιάδες άνθρωποι βιώνουν καθημερινά σε πολλά μέρη του κόσμου. Το χειρότερο όμως δεν είναι το να ακούς παιδιά ή ενήλικες να μιλάνε με μίσος για ανθρώπους που παράτησαν τη χώρα τους και ίσως και την οικογένεια τους για να πάνε σε μια χώρα με ελπίδες και όνειρα τα οποία καταστρέφονται από τον κόσμο που τους καταλογίζει ό,τι πάει στραβά στη χώρα αυτή.

 

Αν αυξηθεί η εγκληματικότητα θα κατηγορήσουμε τους μετανάστες. Αν σε μια πορεία κάποιοι με το πρόσωπο κρυμμένο σπάσουν μαγαζιά και βάλουν φωτιές, η κυβέρνηση και ο κόσμος θα κατηγορήσει τους μετανάστες.

 

Τα φαινόμενα ρατσισμού ευνοούν την αποξένωση των ανθρώπων και μ' αυτό τον τρόπο προκαλούνται φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, όπως το αίσθημα της ξενοφοβίας. Ο αποκλεισμός ατόμων ή κοινωνικών ομάδων από το κοινωνικό σύνολο στερεί τη συνεισφορά τους.

 

Αιτία του ρατσισμού είναι συνήθως ένα μίγμα υπεροψίας και φόβου. Από τη μια πλευρά αισθανόμαστε ότι η δική μας φυλή είναι ανώτερη - πιο καλλιεργημένη, πιο έξυπνη, πιο πολιτισμένη κτλ. - ενώ από την άλλη αισθανόμαστε ότι η άλλη φυλή με κάποιο τρόπο μας απειλεί: Είτε στρατιωτικά, είτε πολιτιστικά, είτε στο επίπεδο εξεύρεσης εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων με εχθρότητα και προκατάληψη.

 

Ο ρατσισμός ενέχει πάντοτε το στοιχείο της διαστρεβλωμένης «όρασης». Στους μεν εαυτούς μας, βλέπουμε μόνο καλά, μόνο αρετές, μόνο μεγαλείο. Αν κατά σύμπτωση προσέξουμε κάποιο ελάττωμα, εύκολα το δικαιολογούμε. Στη δε αντίπαλη φυλή βλέπουμε μόνο πάθη, μόνο πονηριά, μόνο μικρότητα. Αν κατά σύμπτωση προσέξουμε κάποια καλοσύνη, εύκολα την ανάγουμε στην υστεροβουλία.

 

Ο κάθε λαός βρίσκει τα δικά του προσχήματα όταν θέλει να στραφεί προς το ρατσισμό. Η ναζιστική Γερμανία είχε προφασιστεί τη γενετική καθαρότητα. Η Αγγλία της αποικιοκρατίας προφασίστηκε την πολιτιστική ανωτερότητα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα, όταν έχουμε κρούσματα ρατσισμού, συνήθως αναζητούμε πρόσχημα στην εθνική μας καταγωγή, στην ελληνικότητά μας και στην ένδοξη ιστορία μας.

 

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι ότι ο κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από την παιδεία που έλαβε και από τον πολιτισμό στον οποίο ανατράφηκε, έχει μέσα του την ίδια φλόγα της ανθρώπινης φύσης που έχουμε κι εμείς: Έχει την ικανότητα να αγαπά, να δημιουργεί, να ζει σε κοινωνία, να σκέπτεται, να χαίρεται, να θαυμάζει. Ίσως σε κάποια εξωτερικά ιδιώματα ή σε κάποιες συνήθειες να διαφέρει από εμάς, αλλά αυτό θα έπρεπε να ξυπνούσε το ενδιαφέρον μας μάλλον - πώς να γνωριστούμε καλύτερα - παρά το φόβο, την κατάκριση, την περιφρόνηση.

 

Η καλύτερη ισορροπία όταν είμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους από άλλες φυλές, είναι να διατηρούμε μια υγιή στάση φιλοξενίας, όπου αποδεχόμαστε τον άλλο γι' αυτό που είναι, ενώ ταυτόχρονα σεβόμαστε και τον εαυτό μας γι' αυτό που είναι και γι' αυτό που έχει.

 

Ο πραγματικά μεγάλος άνθρωπος, ο πραγματικά μεγάλος λαός, είναι αυτός που ξέρει να μαθαίνει από τα προτερήματα των άλλων ενώ ταυτόχρονα διατηρεί αλώβητη τη δική του ταυτότητα.

 

Β.

 
Φορτίσεις... PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 21:06

 

2011-01-13 22:25:58

 

 

Φορτίσεις

 

Νέα χρονιά, ελπίδες, προσδοκίες, στόχοι…

 

Λέξεις κλισέ που θα βρεις σε κάθε πρωτοχρονιάτικο ευχετήριο μήνυμα…

 

Πάντα όταν κάτι νέο ξεκινά γεννιέται και μια νέα ελπίδα, μια νέα προσδοκία.

 

Το 2011 βρίσκει την πλειοψηφία των Ελλήνων σε δυσμενή οικονομική κατάσταση η οποία αναμένεται κατά τη διάρκεια του έτους να γίνει ακόμα δυσμενέστερη. Τα προβλήματα -και οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών - συνεχώς αυξάνονται, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται.

 

Το αποτέλεσμα είναι η ζωή και η καθημερινότητα να γίνεται όλο και πιο δύσκολη, όλο και πιο μίζερη, βυθίζοντας σε Εθνική Κατάθλιψη όλους μας και τον καθένα από μας ξέχωρα.

 

Το 2011 προβλέπεται μια δύσκολη χρονιά για όλους… Όμως αυτό δεν σημαίνει μοιρολατρεία.

 

Μέσα από την κρίση μπορούν και πρέπει να γεννηθούν ευκαιρίες. Ευκαιρίες για ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη, ανθρωπιά, ποιότητα ζωής. Είναι στο χέρι μας να αφήσουμε το στίγμα μας, δημιουργώντας παρά την οικονομική συγκυρία. Στηρίζοντας. Συνεισφέροντας σε κοινές προσπάθειες. Απλώνοντας το χέρι στο συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Επαν-αξιολογώντας τις (υπερ-)καταναλωτικές μας συνήθειες και ορίζοντας την ποιότητα ζωής μας από το είναι και όχι το φαίνεσθαι.

 

Πρέπει και μπορούμε να αντισταθούμε στη μιζέρια. Πρέπει και μπορούμε να οργανωθούμε ως κοινωνία ώστε οι αντιστάσεις μας στη λαίλαπα της κατάθλιψης να είναι άμεσες και ισχυρές.

 

Ίσως τώρα είναι η κατάλληλη χρονική συγκυρία να ξαναβρεθούμε στο «εμείς» και όχι στο «εγώ» όπως έλεγε και ο αλησμόνητος στρατηγός:

 

«Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε• «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη. (Στρ. Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, Β΄τμ)».

 

Ας ευχηθούμε η νέα χρονιά που ξεκινάει, παρά την απαισιοδοξία που υπάρχει, να φέρει χαρά και ελπίδα σε όλους μας!

 

Καλή Χρονιά!

 

Β.

 
Φορτίσεις: Ερευνάτε τας γραφάς PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 21:05

 

2010-12-26 20:12:05

 

 

Το Σύνταγμα της Ελλάδας

 

«Άρθρο 1

 

 

1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

 

2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

 

3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους

 

 

Άρθρο 2

 

 

1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

 

 

Άρθρο 4

 

 

1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

 

2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

 

3. Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

 

 

Άρθρο 5

 

 

1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

 

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη.

 

3. Καθένας έχει δικαίωμα στην προστασία της υγείας και της γενετικής του ταυτότητας.

 

 

Άρθρο 9

 

 

1. Η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη.

 

 

Άρθρο 9Α

 

Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.

 

Άρθρο 14

 

 

1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους.

 

2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

 

3. Η κατάσχεση εφημερίδων και άλλων εντύπων, είτε πριν από την κυκλοφορία είτε ύστερα από αυτή, απαγορεύεται.

 

 

Άρθρο 16

 

 

1. Η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες· η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.

 

2. Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

 

3. Τα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.

 

4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.

 

5. Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση.

 

 

Άρθρο 22

 

 

1. Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού. Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

 

 

Άρθρο 23

 

 

1. Το Κράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου.

 

2. Η απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων.

 

 

 

 

 

 

 

ΤΜΗΜΑ Δ': Ακροτελεύτια διάταξη

 

 

 

 

 

Άρθρο 120

 

 

Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

 

 

 

Φαντάζομαι, πως όλοι μας, χωρίς να είμαστε συνταγματολόγοι, αντιλαμβανόμαστε τη σημασία των παραπάνω άρθρων!

 

Η ακροτελεύτια διάταξη, το άρθρο 120 του Συντάγματος μας, το παλιό, εμβληματικό 114, είναι σαφές. Η ευθύνη δεν είναι των άλλων. Η ευθύνη είναι δική μας! Εάν σε τελική ανάλυση το παρόν πολιτικό σύστημα δεν υπηρετεί το λαό, τότε "επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων" να το διορθώσει ή ακόμα και να το ανατρέψει!.

 

Β.

 
Φορτίσεις... PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Administrator   
Τρίτη, 08 Φεβρουάριος 2011 21:05

 

2010-12-18 15:44:42

 

 

Γιατροί του κόσμου – Γιατροί του φόβου

 

 

Και αφού δεν μας λήστεψαν όλους… αφού δεν μας βίασαν όλες… αφού δεν απήγαγαν τα παιδιά μας… τώρα ανακαλύψαμε έναν νέο κίνδυνο που προέρχεται από την παραμονή μεταναστών στην πόλη μας:

 

Θα αρρωστήσουμε όλοι, από, εδώ και δεκαετίες, ξεχασμένες νόσους, για τις οποίες μάλιστα, όλοι οι Έλληνες έχουμε εμβολιαστεί ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στην ηλικία των 10 ετών, στα σχολεία μας, στα πλαίσια του Εθνικού Προγράμματος Εμβολιασμών.

 

Αλήθεια, είμαστε τόσο αδιάφορη κοινωνία; Ξέρουμε ότι υπάρχουν ανάμεσά μας, δίπλα μας άνθρωποι που πάσχουν και τους αφήνουμε να πεθάνουν;

 

«ΟΧΙ» δηλώνει, η κ. Πολυξένη Ανδρεάδου, Γιατρός, Επιμελήτρια του Κέντρου Υγείας Ηγουμενίτσας και μέλος των Γιατρών του Κόσμου.

 

Και μας ενημερώνει:

 

Η Γιατροί του Κόσμου το διήμερο 11 και 12 Νοεμβρίου, μαζί με τον Ιατρικό σύλλογο Θεσπρωτίας, εξέτασαν 140 από τους 300 μετανάστες που παραμένουν στον καταυλισμό του Λαδοχωρίου. Κανείς από αυτούς δεν έπασχε από μολυσματική ασθένεια. Κάποιοι βέβαια έπασχαν από τις συνήθεις λοιμώξεις του αναπνευστικού που παρουσιάζονται τη χειμερινή περίοδο (γρίπη, κρυολόγημα κλπ), από κατάγματα που προκαλούνται από τις πτώσεις τους από νταλίκες και από κάγκελα… όχι όμως από μολυσματικές ασθένειες.

 

Η κ. Ανδρεάδου επισημαίνει ότι η ίδια εξετάζει κάθε 15νθήμερο, 100 περίπου μετανάστες και κρούσμα ενεργής μολυσματικής ασθένειας δεν υπήρξε. Τονίζει δε ότι οι μετανάστες έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας στην πόλη μας είτε στο Κέντρο Υγείας είτε ακόμα και σε ιδιώτες γιατρούς όταν χρειάζεται και δεν παραλείπει να επισημάνει ότι ακόμα και το κλιμάκιο των Γιατρών του Κόσμου Βόρειας Ελλάδας που βρέθηκε εδώ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, θεώρησε «εντυπωσιακή» την καλή κατάσταση της υγείας των μεταναστών.

 

Αυτό δε σημαίνει ότι οι συνθήκες διαβίωσης είναι ανθρώπινες, αλλά ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται… αφού εκεί που η επίσημη πολιτεία υστερεί ευτυχώς υπάρχει η ανθρωπιστική πρωτοβουλία: των γιατρών του κόσμου για την υγεία τους, της εκκλησίας (όποιου δόγματος), των ιδιωτών (όπως η ΟΛΗΓ ΑΕ), ακόμα και των γειτόνων…για τη σίτισή τους, της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ για τη νομική τους εκπροσώπηση.

 

Στον καταυλισμό του Λαδοχωρίου διαβιούν και μικρός αριθμός ανηλίκων εφήβων συνοδευόμενα από τις οικογένειές τους , για τους οποίους ο Νομικός σύμβουλος του Γραφείου στην Ελλάδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, ο οποίος επισκέπτεται τακτικά την περιοχή μας (κάθε 3-4 βδομάδες) μέριμνα ώστε να βρεθεί στέγη σε κάποιο κέντρο υποδοχής προσφύγων.

 

Η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο ήταν ένα χρόνο πριν, θέτει όμως σε δοκιμασία την ανθρωπιά και τις αξίες μας!

 

Ο φόβος είναι μια ραγδαία μεταδιδόμενη ΑΝΙΑΤΟΣ μολυσματική ασθένεια!

 

Και καλά θα κάνουμε να λάβουμε όλα τα αναγκαία μέτρα πρόληψης ώστε να απαλλαγούμε απ’ αυτή… Γιατί ο εχθρός που πρέπει να νικηθεί είναι ο φόβος.

 

 

 

Β.

 

 

 

 

Φορτίσεις

2010-12-11 11:35:51

 

Ο γίγαντας είχε πήλινα πόδια και βυθίστηκε στη λάσπη…

 

γράφει η Βάσω Γκόρου

 

Η Εγνατία λίμνη, συγγνώμη, η Εγνατία οδός εννοούσα, προκάλεσε τις τελευταίες μέρες το θυμικό των Ηπειρωτών, που σαν γνήσιοι Έλληνες, διακωμωδούν τα τραγικά, γιατί αν δεν το κάνουν, θα πρέπει ίσως να οργιστούν. Κυκλοφόρησαν, ήδη, κυρίως στα Ιωάννινα, τα σχετικά ανέκδοτα:

 

«Πως πάει κάποιος από την Ηγουμενίτσα στα Γιάννενα; Με βάρκα!»

 

Με βάρκα βέβαια πήγαν την Πέμπτη και οι δύο ελεγκτές μηχανικοί του Τομέα Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, οι εγκαταστάσεις της οποίας βρίσκονται μέσα στη λίμνη που έχει δημιουργηθεί στον κάμπο της Πεδινής, προκείμενου να μπορέσουν να πλησιάσουν τα κτίρια και να καταγράψουν τις ζημιές. Το ύψος του νερού εκεί έφθανε τα 2 μέτρα, λίγα μόλις μέτρα μακρύτερα από τον «πιο σύγχρονο» αυτοκινητόδρομο της χώρας.

 

Πλημμύρισαν λοιπόν τα Γιάννενα και μετά βέβαια και η Σκάλα Φιλιατών.

 

Ο Καλαμάς «δεν τραβάει πια» (σ.σ. γιατί άραγε;), όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Νομάρχης Ιωαννίνων και οσονούπω Περιφερειάρχης Ηπείρου, τα υγρολίβαδα του κάμπου της Λαψίστας από ταμιευτήρες έχουν μετατραπεί σε οικόπεδα, σύμφωνα με τον Φορέα Διαχείρισης της Λίμνης Παμβώτιδας, «τα αναχώματα ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις πλημμύρες, διότι περιόρισαν τη Λίμνη κατά 6.000 στρέμματα που αντιστοιχεί στο 27% της επιφάνειάς της», σύμφωνα με το Σύλλογο Προστασίας Περιβάλλοντος Ιωαννίνων και «Η Εγνατία Οδός ΑΕ είχε προειδοποιηθεί με επιστολές από το 1999 (!!!) τόσο από το Δήμο Μπιζανίου, όσο και από επιχειρηματίες της Πεδινής για το πρόβλημα που δημιουργεί στην περιοχή ως προς την διοχέτευση των ομβρίων υδάτων» σύμφωνα με το γενικό διευθυντή της Γενικής Γραμματείας Περιφέρειας Ηπείρου και τότε Δήμαρχο Μπιζανίου κ. Δημ. Μπαλτογιάννη.

 

Υπήρξαν άραγε από πλευράς της αρμόδιας εταιρείας σημαντικές παραλείψεις στην κατασκευή της Εγνατίας Οδού, όσον αφορά την αντιμετώπιση των πλημμυρικών φαινομένων που δημιουργούνται στην συγκεκριμένη περιοχή;

 

Ναι λένε κάποιοι φίλοι γεωλόγοι… άλλωστε το έργο επισημαίνουν δεν έχει υδρογεωλογική μελέτη… και προειδοποιούν πως ο ίδιος κίνδυνος ελοχεύει και για τον κόμβο στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας!

 

 

 

Μπορεί η Εγνατία Οδός να κατασκευάστηκε χωρίς να λάβει υπόψη της αυτά τα προβλήματα παρά τις κατά καιρούς προτάσεις και επισημάνσεις φορέων, επιχειρηματιών και πολιτών προς αυτήν, την εποχή που γινόταν το έργο;

 

Προτάσεις που, αν η τότε Διοίκηση της «Εγνατία Οδός Α.Ε.» είχε λάβει σοβαρά υπόψη της, θα είχαν αποφευχθεί τα προβλήματα που παρατηρούνται σήμερα στο κομμάτι του άξονα που διέρχεται απ’ το Λεκανοπέδιο Ιωαννίνων.

 

Χαρακτηριστικά ως προς την… αμέλεια που έδειξε η εταιρεία την εποχή που κατασκευαζόταν το συγκεκριμένο έργο είναι τα όσα αναφέρει ο κ. Δημήτρης Μπαλτογιάννης, πρώην δήμαρχος Μπιζανίου και επί σειρά ετών Γενικός Διευθυντής της Περιφέρειας Ηπείρου σε επιστολή που ως δήμαρχος απέστειλε την άνοιξη του 1999 στην «Εγνατία Α.Ε.», με το οποίο προειδοποιούσε για τα προβλήματα που θα δημιουργούνταν στην περιοχή Πεδινής – Μπάφρας, αν δεν βρισκόταν λύση για τα όμβρια ύδατα που συγκεντρώνονται σ’ αυτήν:

 

«Η συγκεκριμένη θέση (Πολύμυλος και Μαυρογιάννης), απ’ όπου διέρχεται η Εγνατία, είναι περιοχή που συχνά πλημμυρίζει και ότι απαιτείται ολοκληρωμένη μελέτη αποχέτευσης των ομβρίων υδάτων, με στόχο τη συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, τα δε νερά ως καλύτερη λύση είναι μέσω των αποστραγγιστικών έργων (λαγκάτσα κ.λ.π.) να οδηγηθούν στη λίμνη.

 

Στη συνέχεια της ενημέρωσης που είχαμε σε τοπικό επίπεδο στις 24.2.1999 σε θέματα που αφορούν την κατασκευή της Εγνατίας και ειδικότερα το τμήμα από το μέτωπο της σήραγγας (περιοχή Κοσμηράς) έως τον εθνικό δρόμο Ιωαννίνων – Αθηνών έχουμε να παρατηρήσουμε τα ακόλουθα:

 

- Aποχέτευση ομβρίων υδάτων Εγνατίας και λεκάνης απορροής.

 

Πρόκειται για έναν πάρα πολύ σοβαρό τομέα και δεν γνωρίζουμε σε ποιο στάδιο βρίσκεται η αντίστοιχη μελέτη.

 

Όπως και να έχει όμως η υπόθεση, εκείνο που εμείς θέλουμε να επισημάνουμε είναι ότι η Εγνατία περνάει μέσα από μια μεγάλη λεκάνη απορροής, (Κοσμηράς-Αμπελιάς-Πεδινής), και κινείται παράλληλα με τη μπαζωμένη κοίτη εκκενώσεως του ομώνυμου χειμάρρου, ο οποίος στους κατοίκους θυμίζει μόνον εφιάλτες και καταστροφές.

 

Η διευθέτηση των ομβρίων υδάτων της λεκάνης αυτής, πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά και να αντιμετωπισθεί ως μια ενότητα, με την αποχέτευση των ομβρίων υδάτων της Εγνατίας και κατά την εκτίμησή μας όλα τα νερά, λεκάνης, Εγνατίας και κόμβου, διά μέσου της λαγκάτσας, (αποστραγγιστική τάφρος), να οδηγηθούν στη λίμνη των Ιωαννίνων.

 

Αν τυχόν έχουμε αποσπασματική αντιμετώπιση της αποχέτευσης των ομβρίων υδάτων, οι επιπτώσεις θα είναι σημαντικές και σοβαρές, τόσο για τους οικισμούς Κοσμηράς και Πεδινής, οι οποίοι ήδη κινδυνεύουν άμεσα, όσο και στον κάμπο, όπου και τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, κυρίως τους χειμερινούς μήνες, με ότι αυτό συνεπάγεται εις βάρος της τοπικής ανάπτυξης, διότι στο τμήμα αυτό σήμερα είναι εγκαταστημένες πολλές επιχειρήσεις και αρκετές σκόρπιες οικίες.

 

Με λίγα λόγια, αν ληφθεί υπόψη ότι τα απορρέοντα όμβρια ύδατα με την κατασκευή της Εγνατίας και του κόμβου, θα αυξηθούν σε ποσότητα και ταχύτητα ροής, θα πνιγούμε στην κυριολεξία, αν το πρόβλημα δεν αντιμετωπισθεί ενιαία και πολύ προσεκτικά.»

 

Ο ίδιος σήμερα επισημαίνει χαρακτηριστικά: «οι υπεύθυνοι του έργου δεν τα έλαβαν σοβαρά υπόψη τους, δεν έκαναν τίποτε, πίστεψαν ότι με μια βελτίωση στην καταβόθρα θα δώσουν λύση και σήμερα ζούμε τις συνέπειες αυτών των εγκληματικών παραλείψεων».

 

Έντεκα χρόνια μετά ο Δήμος Μπιζανίου μπορεί να είναι πνιγμένος, αλλά θα αισθάνεται ίσως δικαιωμένος! Η Πεδινή πράγματι πνίγηκε. Δεκάδες επιχειρήσεις βρίσκονται στο βυθό της Λίμνης Εγνατία, η οποία ως γίγαντας με πήλινα πόδια, βυθίστηκε στη λάσπη...

 

 

 

 

 

 

Φορτίσεις

2010-12-03 12:57:57

 

Να φύγει το ΤΕΙ;

 

Γράφει η Βάσω Γκόρου

 

Να φύγει το ΤΕΙ από την Ηγουμενίτσα! Αφού δεν έχει εισακτέους, αφού η βάση έχει πέσει τόοοοσο χαμηλά, να κλείσει.

 

Όχι να μείνει! Αν φύγει, ποιός θα νοικιάζει τα σπίτια μας; Ποιός θα συχνάζει στις καφετέριές μας;

 

Αλήθεια, για αυτό υπάρχουν τα ΤΕΙ; Για να δουλεύουν οι ταβέρνες, τα σουβλατζίδικα, τα μπαρ, τα ξενυχτάδικα, τα ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια για να τονώνεται δήθεν η τοπική οικονομία;

 

Σήμερα οι πόλεις οι οποίες φιλοξενούν κάποιο από τα 500 περίπου Τμήματα Α.Ε.Ι/ Τ.Ε.Ι φτάνουν τις 50, ο δε συνολικός αριθμός εγγεγραμμένων φοιτητών ξεπερνά τις 500 χιλιάδες. Παρά την τεράστια γεωγραφική κατανομή των Τμημάτων και ενώ θα μπορούσε εύλογα κανείς να υποθέσει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών θα μπορούσε να σπουδάσει στον τόπο καταγωγής τους εντούτοις περίπου 100 χιλιάδες φοιτητές βρίσκονται μακριά από τον τόπο μόνιμης διαμονής τους. Ο κύριος λόγος της εκπαιδευτικής αυτής αποκέντρωσης ήταν η αποσυμφόρηση των μεγάλων αστικών κέντρων. Παράλληλα όμως λόγοι όπως η οικονομική, η κοινωνική και η πολιτιστική αναβάθμιση των περιοχών αλλά και εθνικοί, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν πρέπει να παραβλέπονται. Γενικότερα ο προγραμματισμός της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά και ειδικότερα η ίδρυση και λειτουργία νέων Τμημάτων ή και Σχολών δεν γίνεται, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, με βάση τυχόν μελέτες αγοράς εργασίας ή μελέτες αναγκών σε επίπεδο οικονομίας ή κοινωνίας.

 

Η ύπαρξη ενός Τριτοβάθμιου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος σε μια περιοχή έχει πολλές και διαφορετικού είδους οικονομικές επιπτώσεις οι οποίες είναι πολύ δύσκολο να μετρηθούν. Οι επιπτώσεις αυτές μπορεί να χαρακτηριστούν ως βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες και υπολογίζονται τα υλικά και άυλα οφέλη στην τοπική κοινωνία και την ευρύτερη περιοχή γενικότερα. Τα μακροπρόθεσμα οφέλη μετρούν την επίδραση των Ιδρυμάτων στην εθνική παρακαταθήκη ανθρώπινου δυναμικού και τις συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας των εργαζομένων, της ανάπτυξης νέων τεχνολογιών, της επίλυσης οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων. Τα άυλα οφέλη περικλείουν τα ατομικά και κοινωνικά οφέλη της εκπαίδευσης, όπως η καλυτέρευση του ανθρώπινου είδους, η βελτίωση της ποιότητας της ζωής της κοινωνίας, η ανάπτυξη των τεχνών, η βελτίωση της κουλτούρας και της μόρφωσης, η ανοχή και η κατανόηση μεταξύ ατόμων διαφορετικής κουλτούρας και θρησκείας, η μείωση της εγκληματικότητας. Τα μακροπρόθεσμα καθώς και τα άυλα οφέλη, ενώ είναι πραγματικά, είναι πολύ δύσκολο να μετρηθούν.

 

Τα υλικά οφέλη εστιάζονται στα χρήματα τα οποία εισρέουν στην τοπική κοινωνία εξαιτίας της ύπαρξης του Ιδρύματος και τις συνέπειες οι οποίες απορρέουν από αυτά στην τοπική οικονομία. Η άμεση εισροή χρημάτων στην τοπική οικονομία συνεπεία της Εκπαιδευτικής κοινότητας πέραν των προφανών ωφελειών, όπως αύξηση του εισοδήματος των ιδιοκτητών ακινήτων, των επιχειρηματιών οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε τομείς του άμεσου ενδιαφέροντος των φοιτητών, έχει και άλλα πολλαπλασιαστικά οφέλη, όπως η ανάπτυξη των επενδύσεων, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και η ανοικοδόμηση για την κάλυψη των αυξημένων αναγκών. Στα υλικά οφέλη δεν πρέπει να παραληφθούν και τα έσοδα τα οποία προκύπτουν για το κράτος από τη φορολογία του αυξημένου εισοδήματος των επωφελούμενων.

 

Για να αντιληφθεί κανείς την οικονομική επίπτωση του Τ.Ε.Ι στην πόλη και την ευρύτερη περιφέρεια θα ήταν ίσως πολύ λογικό να υπολόγιζε τα χρηματικά ποσά τα οποία θα έλειπαν από αυτήν στην περίπτωση που το Τ.Ε.Ι δεν υπήρχε. Τα χρήματα αυτά τα οποία αποτελούν σημαντικό στήριγμα ενώ παράλληλα είναι σπουδαίος παράγοντας βελτίωσης του επιπέδου ζωής, θα έλειπαν από το εισόδημα των μικροεπιχειρηματιών. Εύκολα μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί τις άμεσες επιπτώσεις από την έλλειψη ενός τόσου σημαντικού εισοδήματος στην μικρή σχετικά τοπική οικονομία.

 

Όμως η λογική αυτή είναι ξεπερασμένη και καταστροφική για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι νομάρχες και οι Δήμαρχοι μπορεί να πείθουν τους ψηφοφόρους τους ότι ενδιαφέρονται για τα συμφέροντά τους, όμως δεν πείθουν τους γονείς των μαθητών που δεν δηλώνουν τα τμήματα της Περιφέρειας μη αντέχοντας το κόστος της συντήρησης ενός σπουδαστή σε επαρχιακή πόλη.

 

Η πόλη μας αξιοποίησε στο έπακρο (και με υπερκέρδη σε κάποιες περιπτώσεις) τα οικονομικά οφέλη από τη λειτουργία του ΤΕΙ. Δε φρόντισε όμως:

 

- για την ολοκλήρωση της φοιτητικής εστίας

 

- για την στελέχωσή του με ντόπιους καθηγητές οι οποίοι ενδεχομένως θα επιθυμούσαν να παραμείνουν και όχι να φύγουν

 

- για την εξασφάλιση ενός ανεκτού οικονομικά τρόπου ζωής για τους σπουδαστές. Κανείς γονιός δεν πρόκειται να στείλει το παιδί του στην Ηγουμενίτσα όταν πρέπει να πληρώσει 350-400 ευρώ ενοίκιο για μια γκαρσονιέρα!

 

- για την ένταξη του φοιτητόκοσμου στην κοινωνική/εργασιακή ζωή της πόλης

 

Τέλος δε φροντίσαμε εγκαίρως, δεν απαιτήσαμε έστω τη μετεξέλιξη των τμημάτων που φθίνουν σε τμήματα ελκυστικότερα, συνδεδεμένα και με την τοπική αγορά εργασίας. Ούτε τα παιδιά μας δεν προσπαθήσαμε να κρατήσουμε κοντά μας!

 

Ίσως τώρα να είναι η ώρα να διεκδικήσουμε την μετεξέλιξη του Παραρτήματος της Ηγουμενίτσας σε μια βιώσιμη σχολή. Με μέλλον, προοπτική, συγκεκριμένες προτάσεις και όχι αφορισμούς.

 

Δε φτάνει να εντοπίζουμε τους «εχθρούς» γύρω μας. Πρέπει και να οργανώσουμε αποτελεσματικές άμυνες.

 

 

 

 

Η συλλογική ενοχή μας...

2010-11-29 08:56:04

 

Και ξαφνικά, ως κοινωνία, βρεθήκαμε να αντιμετωπίσουμε ένα γεγονός που όλοι, φοβόμασταν, όλοι "προβλέπαμε" ως μάντεις κακών, όλοι "ξέραμε" ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί!

 

Τον πυροβολισμό και τον σοβαρό τραυματισμό ενός "λαθρομετανάστη", ενός "ξένου", από κάποιον, ενδεχομένως συμπολίτη, "δικό" μας.

 

Και ξαφνικά, ως κοινωνία, βρεθήκαμε χωρισμένοι σε στρατόπεδα και παρατάξεις: Υπερασπιστών και πολέμιων.

 

Του γεγονότος και των προσώπων:

 

"Καλά του έκανε, μωρέ... Αυτοί καταστρέφουν..."! η μια πλευρά!

 

"Ρατσιστές, φασίστες" και λοιπά κοσμητικά επίθετα ή άλλη πλευρά.

 

 

 

Αυτόκλητοι υπερασπιστές τόσο του κατηγορουμένου, όσο και του θύματος!

 

Οι μεν να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του φερόμενου ως δράστη, στην ασφάλεια του, στην περιουσία του κ.λ.π., ξεχνώντας, βολικά τα δικαιώματα του θύματος που στο κάτω-κάτω της γραφής, έφτασε "εξαθλιωμένος" στη χώρα μας αναζητώντας μια ζωή στην οποία θα μπορούσε να απολαμβάνει αυτά ακριβώς τα δικαιώματα.

 

Οι δε να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του θύματος και να μας καλούν στη "δημόσια διαπόμπευση" του φερόμενου ως δράστη, ξεχνώντας, επίσης βολικά, τα δικαιώματα του κατηγορουμένου: Το τεκμήριο της αθωότητας, το δικαίωμα στην υπεράσπιση, το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη. Τούτοι δω, καταργώντας στο λόγο τους αυτά τα οποία υποτίθεται υπερασπίζονται, δίκασαν και καταδίκασαν πριν ακόμα ο κατηγορούμενος σταθεί μπροστά στους δικαστές του.

 

 

 

 

Όλοι μαζί περιχαρακωθήκαμε πίσω από τις διαχωριστικές μας γραμμές, υπερασπιζόμενος ο καθένας αυτό που θεωρεί πολιτικά ορθό, σύμφωνα με τις δικές του αξίες, αρχές, ηθική και συμφέροντα.

 

 

 

 

Και όλοι μαζί αρνούμαστε να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα και να παραδεχθούμε το φόβο μας και την ενοχή μας:

 

 

 

 

Την ενοχή μας γιατί όλοι μας, ο καθείς με τη ρητορική του, έχει τη μικρή συμβολή του στο γεγονός: Είπαμε από την αρχή: όλοι φοβόμασταν, όλοι "προβλέπαμε", όλοι "ξέραμε" πως θα συμβεί! Όλοι προειδοποιήσαμε τα παιδιά μας να προσέχουν αυτούς τους «άθλιους», όλοι συμβάλλαμε στη δημιουργία αυτού του φοβικού συνδρόμου που τελικά όπλισε κάποιο χέρι – και όχι απαραίτητα του κατηγορουμένου.

 

 

 

Το φόβο για το άγνωστο:

 

Πρώτα ήρθαν, 20 χρόνια πριν, οι Αλβανοί μετανάστες: Τους χαρακτηρίσαμε όλους εγκληματίες.

 

Μετά οι πολίτες των πρώην ανατολικών χωρών: Τις χαρακτηρίσαμε όλες εταίρες και όλους προαγωγούς.

 

Μετά οι Κούρδοι: Κι αυτοί εγκληματίες.

 

Μετά οι Αφρικανοί: Κι αυτοί επίσης!

 

Μα... όλοι πλην των Ελλήνων, εγκληματίες είναι πια; Πόσο κοντά είναι αυτή η λογική στην περί "Αρείας Φυλής";

 

Και δεν υπάρχουν Έλληνες κακοποιοί; Ή όταν οι Έλληνες εγκληματούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο;

 

 

 

Μην ξεχνάμε πως στην περίπτωση της χώρας μας δεν υπάρχει συνεχής εμπειρία υποδοχής μεταναστών. Πριν το ‘90 υπήρχε μονό το κύμα του ‘22. Μεσολάβησαν δυο γενιές…

 

H ανασφάλεια στηρίζεται στη «ρητορική απειλής» που υιοθετείται ξεκάθαρα ή, υποβόσκει στον, πάντοτε συντηρητικό, δημόσιο λόγο (επωνύμων και μη).

 

Στην Ελλάδα, αυτή η ρητορική σε πρώτη φάση αφορούσε στην πρωτογενή εγκληματικότητα.

 

Σε δεύτερη φάση, και με πιο ήπιο τρόπο, υπήρξε διαχωρισμός της ήρας από το στάρι και τους «καλούς» από τους «κακούς» μετανάστες.

 

Μια νέα, πιο ευγενική διατύπωση θέλει οι «κακοί» να οδεύουν προς την οργανωμένη ή μεμονωμένη παρανομία και οι «καλοί» να «παίρνουν τις δουλείες μας».

 

Διάβασα κάπου, θα με συγχωρέσει ο συντάκτης που δεν θυμάμαι που, πως "Ο ισχυρότερος δεσμός μεταξύ ανθρώπων είναι η συνενοχή σ’ ένα έγκλημα. Δεν προτείνει, όμως, κανείς την τέλεση εγκλημάτων ώστε να τονωθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των συνενόχων (μόνη εξαίρεση οι πενταμελείς τρομοκρατικοί πυρήνες στους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι που δολοφονούν ένα μέλος τους για να τονώσουν τους δεσμούς μεταξύ των τεσσάρων υπολοίπων).

 

Το κρίσιμο σημείο της συλλογιστικής αυτής είναι ότι η συμμετοχή σε ομάδες, αξιολογείται υποχρεωτικώς με την προθυμία των μελών να αποκλείσουν όσους δεν ανήκουν στην ίδια ομάδα. Εμπιστοσύνη για τους "δικούς μας" και καχυποψία για τους ξένους πάνε πακέτο."

 

 

 

 

«Οταν αντιμετωπίζουμε ποικιλομορφία», λέει ο πολιτικός επιστήμονας Ρόμπερτ Πάτμαν, «κλεινόμαστε στο καβούκι μας όπως οι χελώνες. Οι επιπτώσεις της ποικιλομορφίας είναι χειρότερες από ό,τι φανταζόμαστε. Και όχι απλά δεν εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους που δεν μας μοιάζουν. Σε κοινωνίες με ποικιλομορφία δεν εμπιστευόμαστε κανέναν. Δεν εμπιστευόμαστε το φίλο, το γείτονα, τον δήμαρχο, την τοπική εφημερίδα, ούτε καν τους θεσμούς».

 

 

 

 

Και τελικά το μέγεθος της εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ των πολιτών είναι ίσως το πιο σημαντικό κεφάλαιο το οποίο διαθέτει μια κοινωνία.

 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 71 72 73 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 72 από 73
copyright ©2010 vdella.com -- powered by web-way