Ο Εμανουέλε Γκριμάλντι ανακοίνωσε ότι από το 2028 δύο νέα πλοία θα δρομολογηθούν στη γραμμή Μπρίντιζι–Ηγουμενίτσα. Πρόκειται ασφαλώς για μια θετική εξέλιξη για τον όμιλο, και τη σύνδεση της Ηγουμενίτσας με την Ιταλία.
Μέχρι εδώ, όλα καλά.
Όταν όμως η συζήτηση φτάνει στο αποτύπωμα της ιδιωτικοποίησης στην πόλη, ο επικεφαλής του Ομίλου επιλέγει να προβάλει τον νέο φωτισμό, τους… ανακαινισμένους χώρους στάθμευσης, τα φωτοβολταϊκά και τα συντριβάνια. Μας καλεί, μάλιστα, να επισκεφθούμε την Ηγουμενίτσα, υποστηρίζοντας ότι δύσκολα θα αναγνωρίσουμε το λιμάνι.
Το πρόβλημα είναι ότι οι πολίτες δεν περίμεναν από την παραχώρηση ενός από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της περιοχής μερικά φωτιστικά και ένα συντριβάνι.
Ο εκσυγχρονισμός των εγκαταστάσεων, η εξοικονόμηση ενέργειας, η ηλεκτροδότηση των πλοίων από την ξηρά και η καλύτερη λειτουργία των χώρων στάθμευσης είναι αναγκαίες παρεμβάσεις. Εξυπηρετούν όμως πρωτίστως τη λειτουργία, την ανταγωνιστικότητα και τη μείωση του κόστους του ίδιου του λιμανιού. Δεν αποτελούν από μόνες τους αναπτυξιακή προσφορά προς την πόλη.
Η τοπική κοινωνία περίμενε κάτι πολύ περισσότερο: σαφές σχέδιο για τη μαρίνα, αναβάθμιση των τουριστικών καταφυγίων, ανάπτυξη της κρουαζιέρας, σύνδεση του λιμανιού με την πόλη και την τοπική αγορά, νέες θέσεις εργασίας, μετρήσιμο όφελος για τον τουρισμό και συγκεκριμένα αντισταθμιστικά οφέλη.
Η μαρίνα εξακολουθεί να μην έχει συγκεκριμένο έργο και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα. Η κρουαζιέρα, αντί να απογειωθεί μετά την ιδιωτικοποίηση, κατέγραψε σημαντική υποχώρηση από το 2024 και μετά… Και την ίδια ώρα παραμένει ανοικτή η συζήτηση για χωροθέτηση καρνάγιου απέναντι από τη σχεδιαζόμενη μαρίνα και το Δρέπανο.
Τελικά ποιο ακριβώς είναι το αναπτυξιακό μοντέλο για την Ηγουμενίτσα; Η μαρίνα και ο θαλάσσιος τουρισμός ή το καρνάγιο; Η κρουαζιέρα και η σύνδεση με την τοπική οικονομία ή ένας κλειστός εμπορικός χώρος, πλήρως προσαρμοσμένος στις ανάγκες του παραχωρησιούχου;
Δεν αρκεί να αλλάξει η εικόνα μέσα στην περίφραξη του λιμανιού. Πρέπει να αλλάξει προς το καλύτερο η καθημερινότητα έξω από αυτήν.
Τα δύο νέα πλοία είναι επένδυση για τον όμιλο και πρέπει να αναγνωριστούν ως τέτοια. Ο φωτισμός, τα φωτοβολταϊκά και οι λειτουργικές παρεμβάσεις είναι εκσυγχρονισμός. Τα συντριβάνια είναι διακόσμηση. Αν όλα αυτά παρουσιάζονται ως το μεγάλο αναπτυξιακό αντάλλαγμα για την Ηγουμενίτσα, τότε πράγματι θυμίζουν τα σύγχρονα «καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς».
Η ανάπτυξη δεν μετριέται σε φωτιστικά σώματα και πίδακες νερού. Μετριέται σε δουλειές, εισόδημα, δημόσιο χώρο, τοπική οικονομία και πραγματική προοπτική για την πόλη.
