Φανταστείτε να κατασκευαστεί ο δρόμος προς το Μαυρομάτι μέσω του προγράμματος στρατιωτικής κινητικότητας, να μείνει εκτός η παράκαμψη της Ηγουμενίτσας και κάποια στιγμή να χρειαστεί πράγματι να εξυπηρετήσει τον σκοπό για τον οποίο χρηματοδοτήθηκε:
Να φτάσουν, δηλαδή, στρατιωτικές φάλαγγες στο λιμάνι και να πρέπει να κινηθούν προς τα σύνορα. Από πού θα περάσουν; Από εκεί που περνάμε όλοι. Μέσα από την πόλη.
Ανάμεσα στα φορτηγά, στα λεωφορεία, στα αυτοκίνητα που περιμένουν να μπουν στο πλοίο και σε εκείνα που μόλις βγήκαν. Με τα διπλοπαρκαρισμένα στη θέση τους και τους οδηγούς να προσπαθούν να καταλάβουν ποιος χωράει να περάσει πρώτος. Μόνο που αυτή τη φορά πρέπει να προστεθούν στην εξίσωση και μερικά… τεθωρακισμένα!
Και ο εκάστοτε δήμαρχος, αφού δεν θα έχει παράκαμψη να υποδείξει, θα μπορεί να φορέσει ένα πηλήκιο, να πάρει και μια σφυρίχτρα και να αναλάβει χρέη… στρατηγού. Να δίνει κατευθύνσεις στη φάλαγγα, να συντονίζει τις διασταυρώσεις και να παρακαλεί να μετακινηθεί το αυτοκίνητο που εμποδίζει το… τανκ!
Στα εγκαίνια, βέβαια, όλα θα είναι τακτοποιημένα. Οι κορδέλες, οι εξέδρες, οι ευχαριστίες και οι δηλώσεις για τη «στρατηγική αναβάθμιση» της περιοχής. Ο δρόμος θα παρουσιαστεί ως θρίαμβος, ακόμη κι αν έχει κατασκευαστεί μισός. Το κομμάτι που λείπει θα βαφτιστεί «επόμενη φάση». Στην Ηγουμενίτσα ξέρουμε πόσο μπορεί να διαρκέσει μια επόμενη φάση…
Μέχρι τότε, η πόλη θα εξυπηρετεί τις διεθνείς μεταφορές, την τουριστική κίνηση και, αν προκύψει ανάγκη, τις στρατιωτικές μετακινήσεις. Όλα από τους ίδιους δρόμους.
Το ενδεχόμενο να μείνει εκτός η παράκαμψη δεν είναι απόφαση κατασκευής ούτε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Είναι όμως αρκετό για να φανεί η λογική: ο δρόμος μπορεί να φέρνει περισσότερη κίνηση στην Ηγουμενίτσα, ενώ η υποδομή που θα την προστατεύει από αυτήν αφήνεται για… αργότερα.
Αν τελικά προχωρήσει έτσι, ας προβλεφθούν τουλάχιστον στον προϋπολογισμό ένα πηλήκιο και μια σφυρίχτρα για το δημαρχείο. Να παραδίδονται μαζί με τα κλειδιά, από δήμαρχο σε δήμαρχο, μέχρι να γίνει η παράκαμψη.