Τελικά, στην Ηγουμενίτσα βρέθηκε η «αναπτυξιακή συνταγή» του μέλλοντος. Όχι πανεπιστημιακές σχολές, όχι φοιτητές, όχι ακαδημαϊκή ζωή. Ξενοδοχεία. Κλίνες. Μαρίνες. Επενδυτικά σχέδια και τουριστικά concepts με θέα το… καρνάγιο του λιμένα!
Με μια προθεσμία-εξπρές μόλις ενός μήνα, η ΕΤΑΔ ζητά από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων να αδειάσει το ιστορικό Ξενία Ηγουμενίτσας και να παραδώσει τα κλειδιά. Το μήνυμα είναι σαφές: η πανεπιστημιακή παρουσία στην πόλη θεωρείται πλέον «παρένθεση» που έκλεισε οριστικά.
Η κυβέρνηση εμφανίζει την εξέλιξη ως μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία. Ο Κωστής Χατζηδάκης μίλησε για ένα κτίριο που «ρήμαζε» και για μια νέα προοπτική τουριστικής αξιοποίησης, ενώ ο Βασίλης Γιόγιακας ουσιαστικά ανακοίνωσε το τέλος της χρήσης του από το Πανεπιστήμιο. Ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας βλέπει θετικά την επένδυση, προσδοκώντας σύνδεση με τη σχεδιαζόμενη μαρίνα και νέα έργα ανάπλασης εμπρόσθεν του Ξενία.
Μόνο που πίσω από τις λέξεις «αξιοποίηση» και «ανάπτυξη», υπάρχει μια πολιτική πραγματικότητα που δύσκολα κρύβεται: μια ολόκληρη πόλη χάνει και το τελευταίο αποτύπωμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης… και μαζί τη νεολαία της!
Και κάπως έτσι, η Θεσπρωτία μπαίνει ξανά μπροστά στο ίδιο δίλημμα που εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε μεγάλη απόφαση των τελευταίων ετών: δημόσιες δομές ή τουριστική οικονομία; Φοιτητές ή επενδυτές; Γνώση ή real estate;
Η απάντηση φαίνεται πως έχει ήδη δοθεί. Το Πανεπιστήμιο μαζεύει βαλίτσες και το Ξενία επιστρέφει εκεί όπου θεωρείται πιο «χρήσιμο»: στην αγορά.
Γιατί, τελικά, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει την περιφέρεια περισσότερο ως τουριστικό προϊόν παρά ως χώρο παραγωγής γνώσης, τα αμφιθέατρα μοιάζουν λιγότερο πολύτιμα από μια σουίτα με θέα στο Ιόνιο.
