Η εικόνα που προσπάθησαν να παρουσιάσουν ο Κωστής Χατζηδάκης και η διοίκηση του ΟΛΗΓ ήταν αυτή ενός λιμανιού που αλλάζει εποχή: μαρίνες, κρουαζιέρα, «πράσινες» υποδομές, ενεργειακή αυτονομία και μεγάλες επενδύσεις που –υποτίθεται– θα μεταμορφώσουν συνολικά την Ηγουμενίτσα.
Όμως, δυόμισι χρόνια μετά την παραχώρηση του λιμανιού στον Όμιλο Grimaldi, η πραγματικότητα για την πόλη παραμένει αρκετά πιο θολή από τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις. Ο ίδιος ο Κωστής Χατζηδάκης αναγκάστηκε ουσιαστικά να ζητήσει πίστωση χρόνου από τους κατοίκους, παραδεχόμενος ότι «δεν πιστεύει στα πολιτικά θαύματα» και ότι οι επενδύσεις χρειάζονται χρόνο για να αποδώσουν. Μόνο που η Ηγουμενίτσα ακούει εδώ και χρόνια για «μεγάλες αλλαγές» χωρίς να έχει δει ακόμη το αναπτυξιακό άλμα που είχε προαναγγελθεί με την παραχώρηση του λιμανιού.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η αποφυγή οποιασδήποτε σαφούς απάντησης για τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και το καρνάγιο απέναντι από τη σχεδιαζόμενη μαρίνα. Από τη μία πλευρά παρουσιάζεται ένα αφήγημα για τουριστική ανάπτυξη υψηλών προδιαγραφών και από την άλλη παραμένουν ανοιχτές χωροθετήσεις που προκαλούν εύλογες απορίες για το ποιο ακριβώς μοντέλο ανάπτυξης σχεδιάζεται τελικά για την παραλιακή ζώνη της πόλης.
Ο Αθανάσιος Πορφύρης παρουσίασε ένα τεχνοκρατικό πλάνο γεμάτο «πράσινες» λέξεις-κλειδιά — φωτοβολταϊκά, OPS, μεθανόλη, κρουαζιέρα, ψηφιακές υποδομές — επιχειρώντας να δείξει ότι το λιμάνι μπαίνει σε μια νέα εποχή. Ωστόσο, όσο το Master Plan παραμένει σε διαβούλευση και οι τοπικές αντιδράσεις όχι μόνο δεν υποχωρούν αλλά ενισχύονται, τόσο μεγαλώνει η αίσθηση ότι η συζήτηση αφορά περισσότερο ένα θεωρητικό επενδυτικό αφήγημα παρά μια ξεκάθαρη εικόνα για το πώς θα είναι πραγματικά η Ηγουμενίτσα τα επόμενα χρόνια.
Η στάση του Παναγιώτη Νταή ήταν ίσως η πιο ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί… Χωρίς ακραίες αντιπαραθέσεις, ο δήμαρχος επέλεξε να υπενθυμίσει ότι οι ενστάσεις του Δήμου για το Master Plan παραμένουν ενεργές και ότι η τοπική κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί άκριτα κάθε σχεδιασμό στο όνομα της «ανάπτυξης».
Ο Βασίλης Γιόγιακας εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι η κατασκευή της μαρίνας μπορεί να λειτουργήσει εκτονωτικά για τις αντιδράσεις γύρω από το Master Plan. Ωστόσο, η τοποθέτησή του ανέδειξε και την κεντρική αντίφαση της συζήτησης: αν τελικά η Ηγουμενίτσα αποκτήσει μια σύγχρονη μαρίνα με τουριστικό προσανατολισμό, κατά πόσο μπορεί ταυτόχρονα να θεωρείται συμβατή η δημιουργία καρνάγιου ακριβώς απέναντι; Ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και συνεχίζει να τροφοδοτεί τον προβληματισμό στην τοπική κοινωνία.
Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι αν η Ηγουμενίτσα θέλει επενδύσεις. Το ερώτημα είναι αν το λιμάνι θα λειτουργήσει πραγματικά ως μοχλός ανάπτυξης για την πόλη ή αν η πόλη θα παρακολουθεί απλώς το λιμάνι να αναπτύσσεται δίπλα της…
