Η επιστροφή του ΑΤΜ στο Δελβινάκι είναι αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη. Για δύο μήνες οι κάτοικοι της περιοχής, κυρίως ηλικιωμένοι, επαγγελματίες και άνθρωποι των απομακρυσμένων χωριών, αναγκάζονταν να διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα για μια ανάληψη ή μια απλή τραπεζική συναλλαγή. Το γεγονός ότι η ταλαιπωρία αυτή τελειώνει είναι μόνο ευχάριστο.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Σύμφωνα με το ίδιο το δελτίο Τύπου του Δήμου Πωγωνίου, για να επιστρέψει το ΑΤΜ της Τράπεζας Πειραιώς, ο Δήμος παραχώρησε δωρεάν τον χώρο εγκατάστασης και ανέλαβε εξ ολοκλήρου το κόστος ηλεκτροδότησης και των απαραίτητων τεχνικών υποδομών. Με απλά λόγια, οι δημότες πληρώνουν ώστε μια ιδιωτική τράπεζα να διατηρεί το μηχάνημά της σε λειτουργία.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα.
Πότε ακριβώς φτάσαμε στο σημείο οι τράπεζες να μεταφέρουν ακόμη και το κόστος της φυσικής τους παρουσίας στις τοπικές κοινωνίες;
Οι ίδιες τράπεζες που τα τελευταία χρόνια έκλεισαν δεκάδες καταστήματα στην περιφέρεια, περιόρισαν δραστικά το προσωπικό τους, αντικατέστησαν την εξυπηρέτηση με ψηφιακές υπηρεσίες και εξακολουθούν να εισπράττουν προμήθειες από εκατομμύρια συναλλαγές, ζητούν -άμεσα ή έμμεσα- από τους δήμους να καλύπτουν υποδομές που αποτελούν μέρος της δικής τους επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Δεν πρόκειται για μια μικρή διευκόλυνση. Πρόκειται για μια μετατόπιση ευθύνης.
Αν ένας δήμος πληρώνει για να λειτουργεί ένα ΑΤΜ, αύριο θα πληρώνει και για το επόμενο; Και ο διπλανός δήμος; Και κάθε απομακρυσμένη κοινότητα που κινδυνεύει να μείνει χωρίς τραπεζική εξυπηρέτηση;
Η εξυπηρέτηση των πολιτών είναι αυτονόητη υποχρέωση κάθε τράπεζας απέναντι στους πελάτες της. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους δήμους ούτε να χρηματοδοτείται από τα δημοτικά ταμεία.
Ασφαλώς ο Δήμος Πωγωνίου έκανε αυτό που όφειλε απέναντι στους κατοίκους του: βρήκε λύση. Το ερώτημα όμως δεν αφορά τον Δήμο. Αφορά το μοντέλο που διαμορφώνεται.
Γιατί αν κάθε φορά που μια τράπεζα αποφασίζει ότι μια περιοχή δεν είναι αρκετά «κερδοφόρα» χρειάζεται να βάζουν το χέρι στην τσέπη οι φορολογούμενοι για να διατηρηθεί μια στοιχειώδης υπηρεσία, τότε κάτι έχει αλλάξει θεμελιωδώς. Και μάλλον όχι προς όφελος των πολιτών.
