Σε λίγες ημέρες, μαθαίνουμε, η χώρα θα γιορτάσει την ολοκλήρωση ενός μεγάλου έργου. Ο Ε65, ένας αυτοκινητόδρομος που συζητήθηκε, αμφισβητήθηκε, καθυστέρησε και τελικά ολοκληρώθηκε, παραδίδεται στην κυκλοφορία.
Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να δώσει το παρών στα εγκαίνια, μαζί με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών. Και δικαίως. Πρόκειται για ένα έργο εθνικής σημασίας, που σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες συνδέει το λιμάνι της Ηγουμενίτσας με τον θεσσαλικό κάμπο, τη Δυτική Μακεδονία και το λιμάνι του Βόλου, δημιουργώντας έναν νέο αναπτυξιακό διάδρομο για τη χώρα.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί.
Τι ακριβώς θα συναντήσει ο οδηγός που θα φτάσει από τον καινούργιο αυτοκινητόδρομο στην Ήπειρο;
Διότι η μεγάλη πρόκληση δεν είναι μόνο να κατασκευάζεις και να εγκαινιάζεις νέους δρόμους. Είναι να εξασφαλίζεις ότι οι δρόμοι συνδέονται μεταξύ τους και λειτουργούν ως ένα ενιαίο, αξιόπιστο και ασφαλές δίκτυο.
Και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί ο οδηγός που θα αφήσει πίσω του τον ολοκαίνουργιο Ε65 θα βρεθεί στην Εγνατία Οδό. Σε έναν δρόμο που θα έπρεπε να αποτελεί τη βιτρίνα της Βόρειας Ελλάδας και την κύρια πύλη προς το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Σε έναν δρόμο που θα έπρεπε να υπηρετεί ακριβώς τον αναπτυξιακό ρόλο που αποδίδεται σήμερα στον Ε65.
Αντί γι’ αυτό, θα συναντήσει ατελείωτες μονοδρομήσεις, περιορισμούς κυκλοφορίας, εργοτάξια που μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ και χιλιάδες πλαστικά κολωνάκια που έχουν μετατραπεί στο πιο αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό της Εγνατίας.
Η εικόνα είναι παράδοξη.
Από τη μία πλευρά εγκαινιάζουμε έναν νέο αυτοκινητόδρομο και μιλάμε για μεταφορές, ανάπτυξη και διασυνδέσεις. Από την άλλη, η βασική αρτηρία που οδηγεί στο μεγαλύτερο λιμάνι της δυτικής Ελλάδας λειτουργεί εδώ και μήνες υπό καθεστώς διαρκούς… προσωρινότητας.
Οι οδηγοί πληρώνουν ολοένα υψηλότερα διόδια. Οι μεταφορικές επιχειρήσεις επιβαρύνονται με καθυστερήσεις και πρόσθετο κόστος. Οι επισκέπτες της Ηπείρου αντικρίζουν μια εικόνα που ελάχιστα θυμίζει σύγχρονο ευρωπαϊκό αυτοκινητόδρομο.
Ο υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος έχει επανειλημμένα υπερασπιστεί τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην Εγνατία, εξηγώντας ότι όλα γίνονται για λόγους ασφάλειας.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο.
Αν κρίνει κανείς από το πλήθος των κολωνακίων, η Ήπειρος ίσως να διαθέτει πλέον τον ασφαλέστερο αυτοκινητόδρομο του πλανήτη.
Τόσο ασφαλή, ώστε να μην μπορείς να προσπεράσεις.
Τόσο ασφαλή, ώστε να κινείσαι επί χιλιόμετρα σε μία λωρίδα με βραδυπορία.
Τόσο ασφαλή, ώστε να αναρωτιέσαι αν ταξιδεύεις σε διεθνή αυτοκινητόδρομο ή σε εργοτάξιο υπό διαρκή κατασκευή.
Και φυσικά τόσο ασφαλή, ώστε να πληρώνεις όλο και ακριβότερα διόδια για να απολαμβάνεις αυτή τη μοναδική εμπειρία.
Ωστόσο, για όσους χρησιμοποιούν καθημερινά τον δρόμο, η πραγματικότητα παραμένει ίδια: λιγότερες λωρίδες, χαμηλότερες ταχύτητες, περιορισμένος φωτισμός σε τμήματα του άξονα και ένα αίσθημα ότι η «προσωρινή κατάσταση» τείνει να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά.
Ίσως λοιπόν, μετά τις κορδέλες, τις ομιλίες και τις φωτογραφίες, να άξιζε μια μικρή… παράκαμψη στο πρόγραμμα.
Ο Πρωθυπουργός και ο Υφυπουργός να διανύσουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα στην Εγνατία, ας πούμε από την Παναγιά μέχρι την Ηγουμενίτσα. Όχι για μια επικοινωνιακή επίσκεψη. Όχι για μια αυτοψία μπροστά στις κάμερες. Αλλά για να δουν με τα μάτια τους την καθημερινότητα χιλιάδων οδηγών που χρησιμοποιούν τον δρόμο που συνδέει την Ήπειρο με την υπόλοιπη χώρα.
Ίσως τότε ο Υφυπουργός να έχει την ευκαιρία να του δείξει από κοντά το νέο μοντέλο αυτοκινητοδρόμου που εφαρμόζεται στην περιοχή: έναν δρόμο όπου όσο λιγοστεύουν οι λωρίδες, τόσο αυξάνονται οι διαβεβαιώσεις περί ασφάλειας.
Γιατί τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία της Εγνατίας δεν είναι ότι συνδέει πόλεις και λιμάνια.
Είναι ότι κατάφερε να μετατρέψει τα κολωνάκια σε πολιτική φιλοσοφία.
Ο Ε65 δικαιούται τα εγκαίνιά του. Η Ήπειρος όμως δικαιούται και κάτι ακόμη: μια Εγνατία Οδό αντάξια του ρόλου που της αποδίδουν όλοι όσοι μιλούν για ανάπτυξη, διασυνδέσεις και σύγχρονες υποδομές.
Διαφορετικά, ο νέος δρόμος οδηγεί σε μια παλιά πραγματικότητα.
Και αυτή η πραγματικότητα, στην Ήπειρο, έχει χρώμα κόκκινο και σχήμα… κώνου!
